Ankara İli Çamlıdere İlçesine Bağlı Köyümüzün Sitesine HOŞ GELDİNİZ

Yayla hatırası, özleyince bakmak için acelece cebime koyduğum bir kaç yayla taşı. Ve ilk gördüğüm yerden tekrar bakıyorum Mahya Tepesi’ne. Hoşçakal diyorum içimden. İnşallah seneye görüşmek üzere…

YAYLA  ZAMANI

Göç, belki de Orta Asya bozkırlarından başladı bizim için. O günden beri göçüyoruz, kim bilir? Yurt edindiğimiz; başkalarına göre mahrum, bize göreyse cennetten bir köşe olan bu yerde, her Mayıs’ın başında yayla heyecanı sarardı hepimizi. Çocukça bir sevinç yaşatırdı büyüklerimize bile. Evdeki her şey ikiye bölünür, yarısı götürülürdü, elli günlük yayla hayatı için. Sabırsızca sorardım:

-Yarın gidecek miyiz yaylaya?

-İnşallah.

Bu cevap pek inandırıcı gelmezdi nedense. Yağmursuz bir gün beklenirdi. Nihayet o gün gelince, kamyon üstünde, telaşla yüklenen onca eşyanın arasında kaybolmuş bir halde çıkılırdı yola. Türbeden aşağı sallandık mı, artık yolculuk kesin başlamıştı. Kıvrılan yollarda tozu dumana katarak ilerler, yükseklerden, kırmızı çatıları ve  vakur edasıyla gidişimize umarsız kalan köyümüze el sallar, nihayet Hatıplar’a varırdık. En tepelerden, ayaklarımızın altına serilen kainatın bu müstesna yerlerini seyrederek ve  çağlayarak akan coşkun derelerin yanı başından, çam ağaçlarının dikenli ellerine dokunarak ilerlerdik, sihirli halı üzerinde yapılan yolculuk gibi. Yolun kenarındaki ortadan ikiye bölünmüş kayayı, geri dönerken de göreceğim diye geçirirdim içimden.

Uzun mu uzun sürerdi yol. Artık sabrım tükenip, ‘’daha çok mu var yaylaya’’ diye merakla etrafıma bakarken, birden bütün ihtişamıyla ve bembeyaz başıyla ‘’Mahya Tepesi’’ verirdi müjdeyi. Rüzgar, unuttuğum ‘’yayla kokusunu’’  sürerdi yüzüme. Hemen tanırdım. Evlerin üzerindeki çinkoların yüzü parlardı sevinçten. Biz gelmiştik ve hasret bitmişti. Her zaman estetiğine hayran olduğum ağaçtan yontma merdivenlerden bir çırpıda tırmanır, gıcırdayan kapıyı açar, sessizce loş evin içine süzülürdüm.

Sanki her şey değişirdi yaylada. Tanıdık yüzler bile, ilk kez görüyormuşum gibi farklı gelirdi. Bizden önce gelenler üzerlerinden yabancılığı atmış, yaylayı yeniden keşfetmeye çağırıyorlar. Heyecanla dolaşıyoruz: Orta yerde herkese kol kanat geren ihtiyar çam ağacı ve altında barındırdığı çerçiler…Derenin üstündeki küçük köprü… Ali Abca’nın bakkalı… Oh, çok şükür, her şey yerli yerinde.

Derken karşıdan davul zurna sesi çağırıyor bizi. Son sürat karşı mahalleye. Fasıl başlamadan yetişmeliyiz.

Sahi bugün günlerden Cuma, değil mi? Tabiatın kucağında ve çam kokulu rüzgarın altında, yemyeşil çimlerin üzerinde ‘’huzur’’a durma zamanı.

Set’in altında arkadaşlar toplanmaya başlamıştır. Malum top oynama zamanı. Yaylada futbol becerimiz gibi bilgimiz de artardı: Şuuuttt….Kaleci Yasin!

Serin yayla akşamında, uzansam tutuvereceğim yıldızlar altında evin yolunu tutar, ürkekçe ittiğim kapı gıcırdayarak aralanır ve ocakta yanan ateşin sıcaklığı yüzüme vururdu. Karanlık duvarlarda gezinen gölgeler, merakla karşılardı beni. Deliksiz uyuduğum uykudan, inek ve buzağı sesleriyle uyanırdım. Evin içini deliklerden sızan ışık hüzmeleri aydınlatırdı. Dışarı çıktığımda ise, çoktan başlamış capcanlı bir hayatla karşılaşırdım.

Yaylaya has oyunlar, yağmur, dolu, sis, gök gürültüsü, odun, inek, kurt ağzı, yalamuk, torba yoğurdu, çam sakızı…

Havalar tam güzelleşir ve gündönümü gelir. Tekrar köye inme zamanı. Bir çırpıda özensizce toplanır eşyalar. Ve akşamüstü… Çağırırlar kendimi kaptırdığım oyunun tam ortasında:

-Köye gidiyoruz.

Yayla hatırası, özleyince bakmak için acelece cebime koyduğum bir kaç yayla taşı. Ve ilk gördüğüm yerden tekrar bakıyorum Mahya Tepesi’ne. Hoşçakal diyorum içimden. İnşallah seneye görüşmek üzere…

MEHMET AYDINALP

Navigation